Προτεινόμενοι Σύνδεσμοι:    greece   -   greece hotels   -   ειδησεις   -   greece news   -   ταβλι στο internet   -   livescore   -   νέα
 easypedia

Easypedia.gr
Ελλάδα
Αρχαία Ελλάδα
Ελληνες
Πρωθυπουργοί
Οικονομία
Γεωγραφία
Ιστορία
Γλώσσα
Πληθυσμός
Μυθολογία
Πολιτισμός & Τέχνες
Ζωγραφική
Θέατρο
Κινηματογράφος
Λογοτεχνία
Μουσική
Αρχιτεκτονική
Γλυπτική
Αθλητισμός
Μυθολογία
Θρησκεία
Θετικές & Φυσικές Επιστήμες
Ανθρωπολογία
Αστρονομία
Βιολογία
Γεωλογία
Επιστήμη υπολογιστών
Μαθηματικά
Τεχνολογία
Φυσική
Χημεία
Ιατρική
Φιλοσοφία & Κοινωνικ. Επιστήμες
Αρχαιολογία
Γλωσσολογία
Οικονομικά
Φιλοσοφία
Ψυχολογία
Γεωγραφία
Ασία
Αφρική
Ευρώπη
Πόλεις
Χώρες
Θάλασσες
Ιστορία
Ελληνική Ιστορία
Αρχαία Ιστορία
Βυζάντιο
Ευρωπαϊκή Ιστορία
Πόλεμοι
Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Σύγχρονη Ιστορία
 

Βόρεια Ήπειρος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Ως Βόρεια Ήπειρος (αλβανικά: Epiri ι Veriut) ορίζεται από επίσημους και ανεπίσημους πολιτικούς και μη παράγοντες στην Ελλάδα γεωγραφικό τμήμα της νότιας αλβανικής επικράτειας. Υπήρξε τμήμα της Ηπείρου, που παραχωρήθηκε στην Αλβανία μετά από διάφορες συνθήκες. Ο όρος βόρειος Ήπειρος χρησιμοποιείται παραδοσιακά στην Ελλάδα, και η χρήση της μπορεί να θεωρηθεί προσβλητική από Αλβανούς. Το 2007 ο δήμαρχος της Χειμάρας, Βασίλης Μπολλάνος είπε ότι η "βόρειος Ήπειρος" "αξίζει την ίδια λύση με το Κόσσοβo.[1]


Πίνακας περιεχομένων

Ιστορία

Αρχαία και Οθωμανική εποχή

Κύριο άρθρο: Ήπειρος

Από τα πανάρχαια χρόνια ζούσαν εκεί πολλά και διάφορα Ελληνικά φύλα όπως οι Θεσπρωτοί, οι Χάονες, οι Μολοσσοί. Αλβανοί δεν υπήρχαν στην περιοχή ούτε συνόρευαν με την αρχαία Ελλάδα. Οι Αλβανοί εμφανίζονται στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων το 1100 μχ.

Έως το 1913 η Βόρεια Ήπειρος και η Νότια Ήπειρος αποτελούσαν μια ενιαία γεωγραφική ενότητα. Το πρόβλημα προέκυψε όταν μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας οι Έλληνες διεκδικούσαν την περιοχή ως το τμήμα της Ηπείρου και οι Αλβανοί διεκδικούσαν την ίδια ως τμήμα την Νότιας Αλβανίας. Αν και τα ελληνικά επιχειρήματα ήταν ισχυρά και βασίζονταν στην ελληνορθόδοξη πλειοψηφία που κατοικούσε στην περιοχή τελικά δεν κατάφεραν να ενσωματώσουν αναίμακτα την περιοχή στην υπόλοιπη Ελλάδα. Τα βασικά αντεπιχειρήματα των Αλβανών ήταν ότι κατοικούσαν εκεί αλλά και στην υπόλοιπη Ήπειρο μεγάλοι αποκομμένοι μουσουλμανικοί πληθυσμοί.[εκκρεμεί παραπομπή]

Ηπειρος στην Αρχαιοτητα
Ηπειρος στην Αρχαιοτητα
Η Ηπειρος σε σχεση με τα συγχρονα κρατη
Η Ηπειρος σε σχεση με τα συγχρονα κρατη

Εκ των πραγμάτων ήταν πολύ δύσκολο να γίνει προσδιορισμός και διαχωρισμός των πληθυσμών, καθώς επί τουρκοκρατίας οι λαοί κατατάσσονταν ανάλογα με την θρησκεία τους και οι μεταφορές και οι προσμίξεις ήταν εύκολες κάτω από την κοινή τουρκική εξουσία στη Βαλκανική. Το φαινόμενο αυτό μάλιστα εντάθηκε όταν ο Αλή πασάς κυριαρχούσε σε όλη την περιφέρεια της Ηπείρου, από το Αργυρόκαστρο και την Κορυτσά μέχρι την Ηγουμενίτσα και την Πρέβεζα, και είχε ανακηρύξει τα Ιωάννινα ως πρωτεύουσα της Ηπείρου (1788). Οι Τούρκοι θεωρούσαν πάντοτε ως Τούρκο όποιον ήταν μουσουλμάνος και Έλληνα όποιον ήταν Χριστιανός, άρα δεν τους ενδιέφερε να προσδιορίσουν την πραγματική ταυτότητα κάποιου π.χ. Αλβανού που ήταν ορθόδοξος Χριστιανός, απλώς τον καταχωρούσαν σαν Έλληνα. [εκκρεμεί παραπομπή]

Η πρώτη απόπειρα για γενικό ξεσηκωμό και επανάσταση από τον Τουρκικό ζυγό έγινε το 1821 όταν κάτοικοι της Χιμάρας προσπάθησαν να αφυπνίσουν όλους τους Ηπειρώτες ώστε να πολεμήσουν και αυτοί όπως οι υπόλοιποι αγωνιστές του '21. Την ίδια καθολικότητα είχε και ο ξεσηκωμός του 1854 όταν οι Ηπειρώτες προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν τον ρώσοτουρκικό πόλεμο, ώστε να κερδίσουν την ελευθερία τους με την προοπτική της ένωσης με την Ελλάδα να βρίσκεται στα άμεσα σχέδια τους.[εκκρεμεί παραπομπή]

Μεταβατική περίοδος

Με την Οθωμανική αυτοκρατορία στα πρόθυρα της πτώσης, η ελληνική κυβέρνηση, με υπόμνημα του υπουργείου Εξωτερικών στις 13 Ιουνίου του 1912, θεωρεί πως στην Ήπειρο και κατ' επέκταση στην Ελλάδα ανήκουν ολόκληρες οι περιφέρειες της Πρέβεζας, της Ηγουμενίτσας, των Ιωαννίνων, το μεγαλύτερο μέρος της περιφέρειας του Αργυρόκαστρου και η μισή περιφέρεια της Αυλώνας από τη γραμμή του Κουρβελέσι και την Κλεισούρα στον Αώο. Σύμφωνα με το υπόμνημα στην Αλβανία ανήκαν ολόκληρο το διαμέρισμα της Σκόδρας και από το διαμέρισμα των Ιωαννίνων μόνο η περιοχή του Βερατίου.

Στις περιοχές που αξίωνε η ελληνική κυβέρνηση ζούσαν επί το πλείστον Έλληνες ορθόδοξοι. Συγκεκριμένα, με βάση την τουρκική απογραφή του 1908, κατοικούσαν εκεί 326.778 χριστιανοί και 174.802 μουσουλμάνοι. Από μια άλλη στατιστική (του Geografico de Agostini της Ρώμης) προκύπτει ότι το 1907 σε ολόκληρη την Ήπειρο κατοικούσαν 452.000 κάτοικοι από τους οποίους οι 297.000 ήταν χριστιανοί και οι 155.000 μουσουλμάνοι.

Παρόλα αυτά, όταν οι Τούρκοι αποχώρισαν από την Ήπειρο το καλοκαίρι του 1912, προχώρησαν σε εκτεταμένες παραχωρήσεις στους Αλβανούς. Αναγνώρισαν ως Αλβανία τα διαμερίσματα της Σκόδρας, του Κοσόβου, του Μοναστηρίου αλλά και των Ιωαννίνων.[εκκρεμεί παραπομπή]

Βαλκανικοί Πόλεμοι

Από την αρχή των Βαλκανικών πολέμων οι Αλβανοί είχαν στείλει επιστολή στις Μεγάλες Δυνάμεις ξεκαθαρίζοντας την υποστήριξή τους απέναντι στους Νεότουρκους καθώς έτσι εξυπηρετούσαν και τα δικά τους συμφέροντα. Έτσι στις αρχές του 1913 ο ελληνικός στρατός απελευθέρωσε γρήγορα τα Γιάννενα και παρελαύνοντας βόρεια στις 16 Μαρτίου κατέλαβε το Αργυρόκαστρο και στις 19 το Τεπελένι. Η Κορυτσά ήταν ήδη ελεύθερη από το Δεκέμβρη του 1912.

Στις 29 Ιουλίου 1913 οι Μεγάλες δυνάμεις αναγνωρίζουν την Αλβανία ως ανεξάρτητη και αυτόνομη και με το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας παραχωρούν στο νεοσύστατο κράτος όλες τις περιοχές της διαμάχης των δύο κρατών (Δέλβινο, Χειμάρα, Άγιοι Σαράντα, Τεπελένι, Πρεμετή, Κορυτσά, Αργυρόκαστρο). Βέβαια η Ελλάδα απέρριψε το πρωτόκολλο και αρνήθηκε αρχικά να αποχωρίσει από την περιοχή που κατοικούσαν ελληνικοί πληθυσμοί και κατείχε με ισχυρές δυνάμεις. Έτσι οι Μεγάλες Δυνάμεις, με υπόμνημα που απέστειλαν στο ελληνικό κράτος στις 13 Φεβρουαρίου 1914, απαιτούσαν την αποχώρηση των ελληνικών δυνάμεων από την περιοχή και πρόσφεραν ως αντάλλαγμα τα νησιά του Αιγαίου, εκτός από την Ίμβρο την Τένεδο και το Καστελόριζο. Επιπλέον, ζητούσαν από την Ελλάδα να μην ενθαρρύνει καμιά μορφή αντίδρασης στους ελληνικούς πληθυσμούς της περιοχής.[εκκρεμεί παραπομπή]

Η Ελλάδα στην απάντησή της, αφού εξέφρασε τη λύπη της για την αποχώρηση και ζήτησε εγγυήσεις για την ασφάλεια των πληθυσμών, συμφώνησε και όρισε τις ημερομηνίες αποχώρησης από τα μετέπειτα αλβανικά εδάφη. Παρόλα αυτά οι κάτοικοι του τμήματος αυτού αρνήθηκαν την αδικία που έγινε εις βάρος τους και στις 28 Φεβρουαρίου 1914 επαναστάτησαν και σχημάτισαν κυβέρνηση με πρωτεύουσα το Αργυρόκαστρο και πρωθυπουργό τον Γεώργιο Ζωγράφο. Οι Ηπειρώτες αυτοί πίστευαν ότι είχαν προδοθεί από το ελληνικό κράτος γιατί όχι μόνο αποχώρησε από την περιοχή τους αλλά και δεν τους προμήθευσε με όπλα για αμυνθούν έναντι των Αλβανών.[εκκρεμεί παραπομπή]

Η αυτόνομη Βόρεια Ήπειρος περιελάμβανε εκτός από το Αργυρόκαστρο περιελάμβανε την Χειμάρα, το Δέλβινο, τους Άγιους Σαράντα και την Πρεμετή. Μετά την αποχώρηση όμως των ελληνικών δυνάμεων ξέσπασαν ταραχές μεταξύ των Αλβανών και των Ηπειρωτικών δυνάμεων. Έπειτα από αρκετές στρατιωτικές επιτυχίες των αυτονομιστών οι Αλβανοί οδηγήθηκαν σε συμβιβασμό και στις 17 Μαρτίου υπέγραψαν το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας. Σύμφωνα με το πρωτόκολλο αναγνώριζαν την αυτονομία της Β. Ηπείρου και δεσμεύονταν για την διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας στα σχολεία αλλά και την θρησκευτική ελευθερία του ελληνικού πληθυσμού.[εκκρεμεί παραπομπή]

Το Πρωτόκολλο αυτό ποτέ δεν μπήκε σε ουσιαστική εφαρμογή καθώς μετά τη λήξη των διαπραγματεύσεων εκδηλώθηκε εξέγερση στην Αλβανία. Οι φανατικοί μουσουλμάνοι Αλβανοί καθοδηγούμενοι από Νεότουρκους ανέτρεψαν την κυβέρνηση του Βήντ που είχε διοριστεί από τις Μεγάλες Δυνάμεις και αφού ακύρωσαν το πρωτόκολλο της Κέρκυρας, άρχισαν εκτεταμένες προσπάθειες εξαλβανισμού του πληθυσμού προσδοκώντας την επιστροφή κάτω από την τουρκική κυριαρχία. Σε αυτή τη χαώδη κατάσταση βρίσκεται η Αλβανία στα μέσα του 1914 όταν και κηρύσσεται ο Α' Παγκόσμιος πόλεμος.[εκκρεμεί παραπομπή]

Α' Παγκόσμιος πόλεμος

Με την κήρυξη του Α' Παγκοσμίου πολέμου το 1914 η Ελλάδα ανέκτησε τις περιοχές της Β. Ηπείρου μέχρι την Κορυτσά και το Αργυρόκαστρο και η Ιταλία, που θεωρούσε την Αλβανία ως προτεκτοράτο της, κατέλαβε τον Αυλώνα. Αυτή η νέα κτήση όμως δεν ήταν αρκετή για την Ιταλία και γι αυτό προχώρησε σε εμπλοκή με την Ελλάδα, που κρατούσε στάση ουδετερότητας, καταλαμβάνοντας όλη την Ήπειρο, ακόμη και τα Ιωάννινα. Όταν αργότερα η Ελλάδα μπήκε στον πόλεμο, ο ελληνικός στρατός προέλασε επανακτώντας πόλεις όπως το Αργυρόκαστρο, την Πρεμετή, την Χειμάρα, τη Ρίζα, το Λεσκοβίσκι και την Μοσχόπολη. Στην συνέχεια του πολέμου οι πολεμικές επιχειρήσεις μεταφέρθηκαν στην Μακεδονία αφήνοντας στάσιμο το μέτωπο αυτό. Παρόλα αυτά οι συγκεκριμένες περιοχές διατηρήθηκαν μέχρι το 1921 όταν για δεύτερη φορά στη διάσκεψη των Συμμάχων στο Παρίσι παραχωρήθηκαν στην Αλβανία.[εκκρεμεί παραπομπή]

Β' Παγκόσμιος πόλεμος

Στις αρχές του Β' Παγκοσμίου πολέμου (1940-1941) ο ελληνικός στρατός ξαναπήρε για ακόμη μια και τελευταία φορά την Β. Ήπειρο. Η απελευθέρωση αυτή τη φορά ήταν από τους Ιταλούς, που είχαν καταλάβει αμαχητί ολόκληρη την Αλβανία το 1939. Η προέλαση του στρατού και η απελευθέρωση κάθε πόλης γιορταζόταν όχι μόνο από τους αυτόχθονες Έλληνες των περιοχών αυτών αλλά και από όλη την Ελλάδα που ζούσε στον παλμό των επιχειρήσεων στα βουνά της Β. Ηπείρου. Τελικά μετά την συνθηκολόγηση και την παράδοση στους Γερμανούς, οι Ιταλοί επέστρεψαν στην Β. Ήπειρο και συμπεριφέρθηκαν στους κατοίκους με αφάνταστη σκληρότητα, όπως και οι Γερμανοί στην Ελλάδα. Έκαψαν πάνω από 6.200 σπίτια ενώ υπολογίζεται ότι εκτέλεσαν 1.700 Έλληνες. [εκκρεμεί παραπομπή]

Μειονότητα

Στην Αλβανία, οι Έλληνες θεωρούνται μια "εθνική μειονότητα", και οι Βλάχοι μια "γλωσσική μειονότητα".Πολλοι Βλάχοι (η ΑρβανίτοΒλάχοι) προσδιορίζοντα ως Έλληνες, και μετά από την κατάρρευση του κομουνιστικού καθεστώτος στην Αλβανία, οι σχέσεις καθιερώθηκαν μεταξύ των Βλάχων της Αλβανίας και του Βλάχων της Ελλάδας, ειδικά εκείνοι μεταξύ των πρώτων που ειχαν ελληνική, συνείδηση προσκαλούνται από τους Βλάχους της Ελλάδας στα φεστιβάλ τους, και λαμβάνουν τη βοήθεια από τους για να εποικοδομήσουν τις εκκλησίες ή υπό μορφή άλλης βοήθειας στα χωριά Βλάχων στην Αλβανία. Δεν υπάρχει καμία αξιόπιστη στατιστική όσον αφορά το μέγεθος οποιωνδήποτε εθνικών μειονοτήτων στην Αλβανία, αν και διευθύνοντας μια ικανοποιητική απογραφή των εθνικών μειονοτήτων είναι μια από τις δεσμεύσεις της Αλβανίας για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζονται στη διάσκεψη του Παρισιού του 1919, η ελληνική μειονότητα που αριθμούνται 120.000, και η τελευταία απογραφή για να περιλάβουν τα στοιχεία όσον αφορά τις εθνικές μειονότητες που διευθύνονται το 1989 κάτω από το κομουνιστικό καθεστώς αναφέρουν μόνο 58.785 Έλληνες αν και ο συνολικός πληθυσμός της Αλβανίας είχε τριπλασιαστεί στο μεταξύ. Εντούτοις, η περιοχή που μελετήθηκε περιορίστηκε στα νότια σύνορα, και αυτή η εκτίμηση ήταν πολύ χαμηλή Κάτω από αυτόν τον καθορισμό, η θέση της μειονότητας περιορίστηκε σε εκείνους που έζησαν στα 99 χωριά στις νότιες παραμεθόριες περιοχές, με αυτόν τον τρόπο αποκλείοντας τις σημαντικές συγκεντρώσεις της ελληνικής μειονότητας και της πληθυσμιακής αύξησης της μειονότητας να φανεί μικρότερης από είναι. Η τελευταία απογραφή για να περιλάβει τα στοιχεία όσον αφορά τις γλωσσικές μειονότητες που κρατιούνται το 1955, καταγραμμένος 4.249 Βλάχους. Πηγές από την ελληνική μειονότητα έχουν υποστηρίξει ότι υπάρχουν μέχρι 500.000 Έλληνες στην Αλβανία, ή 12%. Σε μια εθνολογική μελέτη του 1995, ο αριθμός εθνικών Ελλήνων στο βόρειο Ήπειρος μόνο, υπολογίζεται σε 40.000 με έναν πληθυσμό 15.000 Βλάχων, ενώ στο υπόλοιπο της χώρας υπάρχουν περαιτέρω 20.000 Έλληνες και 35.000 Βλάχοι. η οργάνωση εθνών και λαών υπολογίζει την ελληνική μειονότητα σε περίπου 70.000 ανθρώπους.[2] Άλλες ανεξάρτητες πηγές υπολογίζουν ότι ο αριθμός Ελλήνων στο βόρειο Ήπειρος είναι 117.000 (περίπου 3,5% του συνολικού πληθυσμού), ένας αριθμός κοντά στην εκτίμηση που παρέχεται από τον την CIA (2006) (περίπου 3%). Αλλά αυτός ο αριθμός ήταν 8% από την CIA έναν χρόνο πριν Σε αυτούς τους αριθμούς πρέπει να προστεθούν τους περίπου 200.000 Έλληνες της βόρειου Ηπείρου που κατοικούν στην Ελλάδα.[εκκρεμεί παραπομπή]

Οι εντάσεις μεταξύ της Ελλάδας και της Αλβανίας πέρα από το θέμα της ελληνικής μειονότητας ενέμειναν καλά μετά από το τέλος του παγκόσμιου πολέμου, η επίσημη κατάσταση πολέμου μεταξύ των δύο χωρών που ίσχυε μέχρι 1987, οπού οι σχέσεις έφθασαν σε ένα χαμηλό σημείο μετά από την πτώση του κομουνιστικού καθεστώτος της Αλβανίας το 1991. Το 1993 η Αλβανία απήλασε τον ελληνικό ορθόδοξο Μητροπολίτη Αργυροκάστρου για αυτό που περιγράφεται ως ανατρεπτική συμπεριφορά. Η κρίση στις σχέσεις επιδεινώθηκαν στα τέλη Αυγούστου του 1994, όταν καταδίκασε ένα αλβανικό δικαστήριο πέντε μέλη (ένα έκτο μέλος προστέθηκε αργότερα) του εθνικού ελληνικού πολιτικού κόμματος "Ομόνοια" στους όρους φυλακών στις δαπάνες της υπονόμευσης του αλβανικού κράτους. Η Ελλάδα αποκρίθηκε με το να παγώσει όλη την ενίσχυση της ΕΕ στην Αλβανία, σφράγιση των συνόρων της με την Αλβανία, και μεταξύ του Αυγούστου-Νοεμβρίου του 1994, που απελαύνει πάνω από 115.000 παράνομους αλβανικούς μετανάστες, έναν αριθμό που ανέφερε στις ΗΠΑ το τμήμα έκθεσης των κρατικών ανθρώπινων δικαιωμάτων και στις αμερικανικές αρχές από το ελληνικό αντίστοιχό τους. Τον Δεκέμβριο του 1994, εντούτοις, η Ελλάδα άρχισε να επιτρέπει την περιορισμένη ενίσχυση της ΕΕ στην Αλβανία, ενώ η Αλβανία απελευθέρωσε δύο από τους κατηγορουμένους της «Ομόνοια» και μείωσε τις ποινές υπόλοιπων των τεσσάρων. Στα πιο πρόσφατα έτη, οι εντάσεις τον συμβαλλόμενον μερών έχουν περιβάλει τη συμμετοχή των υποψηφίων της εθνικής ελληνικής ενότητας για των ανθρώπινων δικαιωμάτων στις αλβανικές εκλογές. Το 2000, οι αλβανικές δημοτικές εκλογές ομάδες επικρίθηκαν από τις διεθνείς των ανθρώπινων δικαιωμάτων για τις "σοβαρές παρατυπίες" που αναφέρθηκαν για να έχουν κατευθυνθεί ενάντια στους εθνικούς ελληνικούς υποψηφίους και τα συμβαλλόμενα μέρη. οι πιο πρόσφατες δημοτικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν τον Φεβρουάριο του 2007 έθλιψαν τη συμμετοχή διάφορων εθνικών ελληνικών υποψηφίων, με το Βασίλη Μπολλάνο που επανεκλέγεται το δήμαρχο της νότιας πόλης Χιμάρα παρά τα αλβανικά κόμματα κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης που τοποθετεί έναν συνδυασμένο υποψήφιο εναντίον του. Οι ελληνικοί παρατηρητές έχουν εκφράσει την ανησυχία στη "μη συμμόρφωση της διαδικασίας" στη συμπεριφορά των εκλογών.[3] Ένας μεγάλος αριθμός χωριών στο βόρειο Ήπειρος χρησιμοποιεί τα ελληνικά ως γλώσσα αρχής. Έχουν υπάρξει πολλά μικρά γεγονότα μεταξύ των ελληνικών μειονοτήτων και των αλβανικών αρχών πέρα από τα ζητήματα τέτοια ως υποτιθέμενη συμμετοχή της ελληνικής κυβέρνησης στην τοπική πολιτική, χρήση της ελληνικής σημαίας στο αλβανικό έδαφος, και γλώσσα που διδάσκεται στα κρατικά σχολεία της περιοχής εντούτοις, αυτά τα ζητήματα είναι ως επί το πλείστον μη βίαια. Σήμερα, οι σχέσεις έχουν βελτιωθεί σημαντικά Η Ελλάδα και η Αλβανία υπεγράφη μια φιλία, μια συνεργασία, μια καλές φιλικότητα και συμφωνία ασφάλειας για στις 21 Μαρτίου 1996. Επιπλέον, η Ελλάδα είναι κύριος ξένος επενδυτής της Αλβανίας, επενδύοντας περισσότερα από 400 εκατομμύριο δολάρια δεύτερος μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Αλβανίας, Αλβανίας, με τα ελληνικά προϊόντα που αποτελούν περίπου 21% των αλβανικών εισαγωγών, και 12% των αλβανικών εξαγωγών που έρχονται στην Ελλάδα, και την τέταρτη μεγαλύτερη χώρα δότη της Αλβανίας, παρέχοντας την ενίσχυση που ανέρχεται σε 73,8 εκατομμύριο ευρώ.[4]

Σημερινή εποχή

Στη σημερινή Αλβανία υπάρχουν νομοθεσίες για να διατηρηθεί και να προστατευτεί η ελληνική μειονότητα της Β. Ήπειρου (αγνωστος αριθμος) αλλά δεν τηρούνται πάντα. Το μεγάλυτερο κομμάτι της ελληνικής εθνικής μειονότητας της Β.Ηπείρου ζει και εργάζεται σήμερα στην Ελλάδα.


Αξιομνημόνευτοι Βορειοηπειρώτες

Εικόνες

Πηγές

  • οι Αλβανοί, διεσπαρμένοι άνθρωποι από τον Philippe Rekacewicz, Le Monde diplomatique, Ιανουάριος 1999
  • Aκαδημία Αμύνης του Ηνωμένου Βασιλείου
  • Winnifrith, Τ., Θ*ι. (1995). Νότια Αλβανία, βόρειο Ήπειρος: Έρευνα για ένα συζητημένο εθνολογικό όριο.
  • Jelokova Ζ., Mincheva Λ., Fox Θ*ι., Fekrat Β. (2002). Μειονότητες σε κίνδυνο (ΧΑΛΑΣΤΕ) πρόγραμμα: Εθνικός-Έλληνες στην Αλβανία. Το κέντρο για τη διεθνείς

ανάπτυξη και την αντιμετώπιση συγκρούσεων, ΧΑΛΑ το πρόγραμμα, πανεπιστήμιο της Μέρυλαντ, πάρκο κολλεγίου. Ανακτημένος στις 26 Ιουλίου, 2006.

  • Eλληνικό όργανο ελέγχου του Ελσίνκι: Έλληνες της Αλβανίας και Αλβανών στην Ελλάδα, Σεπτέμβριος 1994
  • Αλβανία: Από την αναρχία σε ένα βαλκανικό ISBN1850652791,by Miranda Vickers & james Pettifer, το 1999

Παραπομπές

  1. http://www.hri.org/news/balkans/rferl/2007/07-04-27.rferl Βάση Δεδομένων διανομής Βαλκανίων ειδήσεων
  2. http://www.unpo.org/member_profile.php?id=23
  3. http://hrw.org/wr2k1/europe/albania.html Ανθρώπινα δικαιώματα στην Αλβανία
  4. http://www.mfa.gr/www.mfa.gr/en-US/Policy/Geographic+Regions/South-Eastern+Europe/Balkans/Bilateral+Relations/Albania/ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ

Περαιτέρω Βιβλιογραφία

  • Triadafilopoulos, Triadafilos (November 2000). "Power politics and nationalist discourse in the struggle for 'Northern Epirus': 1919-1921". Journal of Southern Europe and the Balkans 2 (2): 149-162.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι