Προτεινόμενοι Σύνδεσμοι:    greece   -   greece hotels   -   ειδησεις   -   greece news   -   ταβλι στο internet   -   livescore   -   νέα
 easypedia

Easypedia.gr
Ελλάδα
Αρχαία Ελλάδα
Ελληνες
Πρωθυπουργοί
Οικονομία
Γεωγραφία
Ιστορία
Γλώσσα
Πληθυσμός
Μυθολογία
Πολιτισμός & Τέχνες
Ζωγραφική
Θέατρο
Κινηματογράφος
Λογοτεχνία
Μουσική
Αρχιτεκτονική
Γλυπτική
Αθλητισμός
Μυθολογία
Θρησκεία
Θετικές & Φυσικές Επιστήμες
Ανθρωπολογία
Αστρονομία
Βιολογία
Γεωλογία
Επιστήμη υπολογιστών
Μαθηματικά
Τεχνολογία
Φυσική
Χημεία
Ιατρική
Φιλοσοφία & Κοινωνικ. Επιστήμες
Αρχαιολογία
Γλωσσολογία
Οικονομικά
Φιλοσοφία
Ψυχολογία
Γεωγραφία
Ασία
Αφρική
Ευρώπη
Πόλεις
Χώρες
Θάλασσες
Ιστορία
Ελληνική Ιστορία
Αρχαία Ιστορία
Βυζάντιο
Ευρωπαϊκή Ιστορία
Πόλεμοι
Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Σύγχρονη Ιστορία
 

Διάλεκτος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

H Διάλεκτος είναι μια ποικιλία της γλώσσας. Συνήθως ο όρος χρησιμοποιείται για γεωραφικές ποικιλίες, τις γεωγραφικές διαλέκτους, όμως υπάρχουν και γλωσσικές ποικιλίες, τα κοινωνιόλεκτα, ανάλογα με την κοινωνική ομάδα που ανήκουν οι ομιλητές του, όπως είναι η περίπτωση της αργκό, της κοινωνιολέκτου των νέων.

Πίνακας περιεχομένων

Διαλεκτικές διαφορές

Οι διάλεκτοι μιας γλώσσας μπορούν να διαφέρουν μεταξύ τους στη γραμματική (συμπεριλαμβανομένης της προφοράς) και το λεξιλόγιο. Η έκταση αυτών των διαφορών δεν μπορεί να καθοριστεί. Στην πραγματικότητα δύο γλωσσικές ποικιλίες με μεγάλες γραμματικές και λεξιλογικές διαφορές μεταξύ τους και χωρίς να είναι αμοιβαία κατανοητές, αν και έχουν κοινή γλωσσική καταγωγή μπορεί να θεωρούνται διάλεκτοι της ίδιας γλώσσας αν ομιλούνται από πληθυσμούς με κοινή εθνική συνείδηση, όπως στην περίπτωση των κινεζικών διαλέκτων. Από την άλλη διάλεκτοι με κοινή καταγωγή, με λίγες διαφορές και αμοιβαία κατανοητές όπως η νορβηγική Bokmål, η δανεζική και η σουηδική γλώσσα θεωρούνται ξεχωριστές γλώσσες επειδή ομιλούνται από πληθυσμούς με διακριτή εθνική συνείδηση και είναι θεσμοθετημένες ως επίσημες γλώσσες από κάποιο κράτος.

Γλώσσες Abstand και Ausbau

Οι γλώσσες διακρίνονται σε γλώσσες Abstand, όταν οι διαφορές με άλλες γλώσσες είναι τόσο μεγάλες που δεν μπορούν να θεωρηθούν διάλεκτοι μια γλώσσας, όπως τα ελληνικα με τα αγγλικά ή τα τουρκικά ή τις σλαβικές γλώσσες, και σε γλώσσες 'Ausbau, όταν οι διαφορές και τα όρια είναι δυσδιάκριτα σχηματίζοντας έναν, λιγότερο ή περισσότερο, ενιαίο διαλεκτικό χώρο, ένα διαλεκτικό συνεχές, όπου οι διαφορές είναι βαθμιαίες από τόπο σε τόπο, όπως στην περίπτωση της πρότυπης ολλανδικής γλώσσας, της πρότυπης γερμανικής γλώσσας και των ολλανδικών και γερμανικών διαλέκτων. Αυτές οι επιμέρους διαφορές ονομάζονται ισόγλωσσα.

Γλώσσες και διάλεκτοι

Γλώσσες, λοιπόν, και όχι διάλεκτοι αποκαλούνται οι γλωσσικές ποικιλίες που για πολιτικούς λόγους έχουν το στάτους μια επίσημης ή εθνικής γλώσσας (ή επιδιώκουν να αποκτήσουν αυτό το στάτους). Από τη σκοπιά τη γραμματικής δομής και, τουλάχιστον πριν αρχίσουν να αναδεικνύονται σε εθνική ή επίσημη γλώσσα, από τη σκοπιά του λεξιλογίου δεν υπάρχει κάποια διαφορά ανάμεσα στις γλώσσες και τις διαλέκτους. Για τη διαφορά των δύο χαρακτηριστική είναι η φράση του γλωσσολόγου Μαξ Βάινραιχ (Max Weinreich): Γλώσσα είναι μια διάλεκτος με στρατό και ναυτικό. Παρόλ' αυτά οι διάλεκτοι θεωρούνται λιγότερο ποιοτικές, λιγότερο ακριβείς κλπ. και ασκείται πίεση, ιδίως στο σχολείο, για την εγκατάλειψή τους.

Μια χαρακτηριστική περίπτωση μια διαλέκτου που έγινε γλώσσα είναι αυτή της καταλανικής. Ενώ παλιότερα θεωρούνταν διάλεκτος της ισπανικής γλώσσας, σήμερα θεωρείται όλο και περισσότερο ανεξάρτητη γλώσσα που η χρήση της δεν είναι κοινωνικά στιγματισμένη στην Καταλωνία και έχει αποκτήσει ευρεία γραπτή χρήση.

Διαλεκτολογία

Οι διάλεκτοι μελετιούνται από τον γλωσσολογικό κλάδο της κοινωνιογλωσσολογίας -και ειδικότερα από τη διαλεκτολογία. Αποτελούν όμως αντικείμενο και της ιστορικής γλωσσολογίας.

Δείτε επίσης

Βιβλιογραφία

  • J. K. Chambers & Peter Trudgill, Dialectology, Cambridge University Press, Cambridge 2002.
  • Peter Auer, Frans Hinskens & Paul Kerswill (Eds.), Dialect Change: Convergence and Divergence in European Languages, Cambridge University Press, Cambridge 2005

Εξωτερικοί δεσμοί