Προτεινόμενοι Σύνδεσμοι:    greece   -   greece hotels   -   ειδησεις   -   greece news   -   ταβλι στο internet   -   livescore   -   νέα
 easypedia

Easypedia.gr
Ελλάδα
Αρχαία Ελλάδα
Ελληνες
Πρωθυπουργοί
Οικονομία
Γεωγραφία
Ιστορία
Γλώσσα
Πληθυσμός
Μυθολογία
Πολιτισμός & Τέχνες
Ζωγραφική
Θέατρο
Κινηματογράφος
Λογοτεχνία
Μουσική
Αρχιτεκτονική
Γλυπτική
Αθλητισμός
Μυθολογία
Θρησκεία
Θετικές & Φυσικές Επιστήμες
Ανθρωπολογία
Αστρονομία
Βιολογία
Γεωλογία
Επιστήμη υπολογιστών
Μαθηματικά
Τεχνολογία
Φυσική
Χημεία
Ιατρική
Φιλοσοφία & Κοινωνικ. Επιστήμες
Αρχαιολογία
Γλωσσολογία
Οικονομικά
Φιλοσοφία
Ψυχολογία
Γεωγραφία
Ασία
Αφρική
Ευρώπη
Πόλεις
Χώρες
Θάλασσες
Ιστορία
Ελληνική Ιστορία
Αρχαία Ιστορία
Βυζάντιο
Ευρωπαϊκή Ιστορία
Πόλεμοι
Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Σύγχρονη Ιστορία
 

Ελληνικό αλφάβητο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Το Ελληνικό αλφάβητο είναι το αλφαβητικό σύστημα γραφής που χρησιμοποιείται για την γραφή της ελληνικής γλώσσας, αλλά και ως πηγή συμβόλων για χρήση σε διάφορες επιστήμες.

Πίνακας περιεχομένων

Πίνακας

Γράμμα Όνομα Προφορά σύμφωνα με το Διεθνές Φωνητικό Αλφάβητο Ανάλογο
φοινικικό
γράμμα
αρχαίο νέο αρχαία νέα
Αα ἄλφα άλφα [a] [aː] [a] Aleph Άλεφ
Ββϐ βῆτα βήτα [b] [v] Beth Μπετ
Γγ γάμμα γάμμα [g] [ʝ] πριν από [e̞], [i], αλλιώς [ɣ] Gimel Γκιμέλ
Δδ δέλτα δέλτα [d] [ð] Daleth Ντάλετ
Εεϵ϶ ἒ ψιλόν έψιλον [e] [e̞] He Χε
ϜͶϝͷ ϝαυ δίγαμμα [w] - Waw Βάου ή Βαυ
Ϛϛ ϛῖγμα στίγμα [st] [st] Sin Σιν
Ζζ ζῆτα ζήτα [zd] ή [dz], αργότερα [zː] [z] Zayin Ζαγίν
ΗͰηͱ ἦτα ήτα [ɛː] ([h]) [i] Heth Χετ
Θϴθϑ θῆτα θήτα [tʰ] [θ] Teth Τετ
Ιι ἰῶτα ιώτα [i] [iː] [i], [j] Yodh Γιοντ
Κκϰϗ κάππα κάππα [k] [c] πριν από [e̞], [i], αλλιώς [k] Kaph Καφ
Λλ λάμβδα λάμδα [l] [l] Lamedh Λαμέντ
Μμ μῦ μι [m] [m] Mem Μεμ
Νν νῦ νι [n] [n] Nun Νουν
Ξξ ξῖ ξι [ks] [ks] Samekh Σαμέκ
Οο ὄ μικρόν όμικρον [o] [o̞] Ayin Αγίν
Ππϖ πῖ πι [p] [p] Pe Πε
Ϻϻ ϻάν σαν ([z]) - Sade Τσάντε
Ϸϸ ϸω σχω ([ʃ]) - Sin Σιν
ϞϘϟϙ ϙόππα κόππα ([k]) - Qoph Κόφ
Ρρϱ ῥῶ ρω [r], [r̥] [ɾ] Res Ρες
ΣϹϽσςϲͻ σῖγμα σίγμα [s] [s] Sin Σιν
Ττ ταῦ ταυ [t] [t] Taw Τάου ή Ταυ
Υϒυ ὒ ψιλόν ύψιλον ([u]) [y] [yː] [i] από το Waw Βάου ή Βαυ
Φφϕ φῖ φι [pʰ] [f]
Χχ χῖ χι [kʰ] ([ks]) [ç] πριν από [e̞], [i], αλλιώς [x]
Ψψ ψῖ ψι [ps] [ps]
Ωω ὦ μέγα ωμέγα [ɔː] [o̞] Ayin Αγίν
ͲϠͳϡ ͳαμπῖ σαμπί ([ss] [ks]) - Sade Τσάντε

Ελληνικό αλφάβητο έξω Unicode:

(1): Το γράμμα αφαιρέθηκε σε πρώιμες περιόδους, πριν την κλασική εποχή. Η αρχαία γραφή ήταν μεγαλογράμματη, Η μικρογράμματη γραφή είναι βυζαντινή ανάπτυξη. Το σαμπί έχει μια πολύπλοκη ιστορία καί αμφισβητείται αν η σημερινή μορφή χρησιμοποιήθηκε ποτέ σαν γράμμα. Βλ. σαμπί
(2): Η αρχαϊκή προφορά φαίνεται εντός παρενθέσεως.

Ιστορία

Aρχαίο Ελληνικό αλφάβητο. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Αθήνα
Aρχαίο Ελληνικό αλφάβητο. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Αθήνα

Για το πότε ακριβώς, σε ποιο μέρος και με ποιον τρόπο δημιουργήθηκε το ελληνικό αλφάβητο υπάρχουν πολλές απόψεις. Η περισσότερο αποδεκτή ερμηνεία θεωρεί πως πρότυπο υπήρξε το φοινικικό, το οποίο πρέπει να γνώρισαν οι Έλληνες καθώς ταξίδευαν στα τέλη του 9ου π.Χ. αιώνα στην ανατολική Μεσόγειο. [1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12]

Κυριώτερα επιβεβαιωτικά στοιχεία αυτής της άποψης είναι ότι τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου διατήρησαν τα φοινικικά τους ονόματα, αν και τα ονόματα αυτά δε σήμαιναν στα ελληνικά τίποτα. Αντίθετα στα φοινικικά κάθε γράμμα ήταν ονομασμένο κατά μία λέξη που ξεκινούσε με αυτό (aleph=βόδι, beth=σπίτι, gimel=καμήλα κλπ.). Για τον λόγο αυτόν και τα ονόματα των γραμμάτων παρέμειναν άκλιτα στα ελληνικά[13] [14].

Μέσα στον 7ο π.Χ. αι. όλες οι ελληνικές πόλεις-κράτη είχαν ήδη διαμορφώσει και χρησιμοποιούσαν η καθεμιά το δικό της αλφάβητο με κατά τόπους ιδιομορφίες.

Επιπλέον πληροφορίες

Τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου χρησιμοποιούνται και στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης. Το ελληνικό αλφάβητο χρησιμοποιείται ευρέως ως δεξαμενή συμβόλων για χρήση στις επιστήμες είτε ως καθιερωμένα σύμβολα (πχ π =3.14...) είτε για κάθε πρόσφορη χρήση.

Όπως και το λατινικό αλφάβητο το ελληνικό αλφάβητο χρησιμοποιείται για την αρίθμηση όταν μας ενδιαφέρει μόνο η σειρά (π.χ. για την αρίθμηση των ραψωδιών της Οδύσσειας). Ιδιαιτέρως στην Αστρονομία το ελληνικό αλφάβητο χρησιμοποιείται για την αρίθμηση των αστέρων. (π.χ. το άλφα κενταύρου είναι ο φωτεινότερος αστέρας του αστερισμού του κενταύρου ενώ ωμέγα είναι ο 24ος σε φωτεινότητα. Μετά το τέλος των ελληνικών γραμμάτων ακολουθούν τα λατινικά και κατόπιν ακολουθούν οι αραβικοί αριθμοί)

Αναφορές

  1. «Με τo αλφάβητο αυτό είναι γραμμένες οι ελληνικές επιγραφές, που είχαν βρεθή κατά καιρούς στα ανάκτορα της Κνωσού, Πύλου κ. ά., και που έγινε δυνατόν να διαβασθούν μόνο στα 1953, υστέρα από την ανακάλυψη της σημασίας των γραμμάτων από τον Άγγλο Μ. Ventris (βλ. Τόμ. Α', σ. 235). Επειδή όμως παρουσίαζε μεγάλες δυσκολίες, γιατί, ως συλλαβική, απαιτούσε 90 γράμματα, δηλαδή τόσα όσοι ήταν οι συλλαβικοί συνδυασμοί, οι Έλληνες κατά τον 10ο ή 9ο αι. π.Χ. το εγκατέλειψαν και πήραν το φοινικικό, που ήταν αλφαβητικό φωνητικό, και το χρησιμοποίησαν προσαρμόζοντας το στις ανάγκες της ελληνικής φθογγολογίας»
    (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, Τόμ. Γ2, σελ. 570)
  2. «Είναι φανερό ότι οι Έλληνες πήραν το αλφάβητο τους από τους Φοίνικες»
    (Αρχαία Ελληνική Ιστορία, Botsford & Robinson, ΜΙΕΤ, 1979, σελ. 54)
  3. «Η προσαρμογή και υιοθέτηση του φοινικικού αλφαβήτου και η ανάλυση των συλλαβών στα συνθετικά τους φωνήεντα και σύμφωνα αποτελεί καλό παράδειγμα της ικανότητας των Ελλήνων να ανάγονται στις πρώτες αρχές και να βελτιώνουν τα πρότυπα που έβρισκαν»
    (Αρχαία Ελληνική Κοινωνία, Antony Andrewes, ΜΙΕΤ, 1983, σελ. 365)
  4. «Το σημαντικότερο επίτευγμα της ανατολίζουσας περιόδου, για τη γενική ιστορία του πολιτισμού, είναι η υιοθέτηση του φοινικικού αλφαβήτου από τους Έλληνες και η επιδέξια προσαρμογή του στην ελληνική φωνητική»
    (Αρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός: Η επίδραση της Ανατολής, Walter Burkert, Παπαδήμας, 2000, σελ. 47)
  5. «Δεν υπήρξε κανένα ρήγμα σε ό,τι άφορα στην ικανότητα ανάγνωσης καί γραφής κατά την επακολουθήσασα αρχαιοελληνική ιστορία από τη στιγμή που οι Έλληνες υιοθέτησαν το φοινικικό αλφάβητο σε κάποια χρονολογία πριν από το τέλος του 8ου π.Χ. αιώνα.»
    (Οι Έλληνες και οι Κληρονομιές τους (τίτλος πρωτοτύπου.: The Greeks and their Heritage, Oxford University Press, 1981), Arnold Toynbee, Καρδαμίτσας, 1992, σελ. 359)
  6. «Έτσι η επινόηση ενός εύκολου φωνητικού αλφάβητου (προφανώς στα τέλη του 9ου αι.), με πρότυπο το χαναανικό-φοινικικό συμφωνικό αλφάβητο, το οποίο με διάφορες παραλλαγές εξαπλώθηκε γρήγορα στον ελληνικό κόσμο [...]»
    (Εισαγωγή στην Αρχαιογνωσία, Heinz-Gunther Nesselrath, Τόμ. A', Παπαδήμας, 2001, σελ. 375)
  7. «Οι ίδιοι οι αρχαίοι Έλληνες ήταν πεπεισμένοι ότι η γραφή τους προερχόταν από τα φοινικικά [...] το ελληνικό αλφάβητο προκύπτει από έναν ορισμένο αριθμό μετατροπών του φοινικικού αλφαβήτου»
    (Μέσα Επικοινωνίας στην Αρχαία Ελλάδα, Corinne Coulet, Παπαδήμας, 1997, σελ. 13 & 20)
  8. «Όταν οι Έλληνες θα αντιγράψουν το φοινικικό αλφάβητο, κατά τον 8ο αιώνα, θα τους λείπουν τα αντίστοιχα σημεία των φωνηέντων, ώστε να αποδώσουν τη γλώσσα τους με κατανοητό τρόπο. Τότε θα δώσουν αξία φωνηέντων σε έναν ορισμένο αριθμό σημιτικών συμφώνων που είναι άγνωστα στην ελληνική γλώσσα. Από τότε, λοιπόν, το αλφάβητο θα είναι πλήρες: σύμφωνα και φωνήεντα.»
    (Οι Μνήμες της Μεσογείου, Προϊστορία και Αρχαιότητα, Fernand Braudel, Λιβάνης, 2000, σελ. 273)
  9. «Αλλά και στα τελευταία χρόνια του όγδοου αιώνα, όταν το φοινικικό αλφάβητο, κατάλληλα προσαρμοσμένο, είχε υιοθετηθεί για τη γραφή της ελληνικής γλώσσας»
    (Αντιγραφείς και Φιλόλογοι, L.D.Reynolds & N.G.Wilson, ΜΙΕΤ, 1981, σελ. 15)
  10. «[...]παραμένει η ιστορικά τεκμηριωμένη πληροφορία ότι το ελληνικό αλφάβητο έχει προέλευση φοινικική και ότι από τη Φοινίκη διαδόθηκε στην ηπειρωτική και στη νησιωτική Ελλάδα.»
    (Εισαγωγή στην Ελληνική Παλαιογραφία, Elpidio Mioni, ΜΙΕΤ, 1985, σελ. 54
  11. «[...] αρχικά οι Ετρούσκοι, είχαν παραλάβει τη γραφή από τους Έλληνες, οι οποίοι με τη σειρά τους είχαν προσαρμόσει ένα αλφάβητο των Φοινίκων.»
    (Το Βιβλίο στην Αρχαιότητα, Horst Blanck, Παπαδήμας, 1994, σελ. 13)
  12. «Στην πραγματικότητα, το ελληνικό αλφάβητο είναι ένα αλφάβητο φοινικικό»
    (Encyclopedie De La Pleiade: Ιστορία και Μέθοδοι της, Διεύθυνση Charles Samarant, ΜΙΕΤ, 2003, σελ. 109)
  13. «Η σύγχρονη έρευνα επιβεβαίωσε την ακρίβεια του χαρακτηρισμού αυτού, ότι δηλαδή πρότυπο του ελληνικού αλφαβήτου υπήρξε το φοινικικό ή ορθότερα το βόρειο σημιτικό αλφάβητο. Αυτό αποδεικνύεται από τα ακόλουθα στοιχεία:
    • Το σχήμα όλων σχεδόν των πρώιμων ελληνικών γραμμάτων είναι βασικά τό ίδιο μέ τό σχήμα του βόρειου σημιτικού.
    • Η σειρά των ελληνικών γραμμάτων, όπως τη γνωρίζουμε από πρώιμα αλφαβητάρια και από την αριθμητική τους αξία, είναι αντίστοιχη με τη σειρά του σημιτικού (με λίγες ευκολονόητες εξαιρέσεις).
    • Τo όνομα των γραμμάτων ενώ στα ελληνικά δεν έχουν κανένα νόημα (άλφα, βήτα κλπ.), στις σημιτικές γλώσσες είναι λέξεις με ωρισμένη έννοια (aleph = βόδι, beth = σπίτι κλπ.).
    Υστερα από τή διαπίστωση αυτή, θα φαινόταν αδικαιολόγητη η αρχική κρίση για τη σημασία του ελληνικού αλφαβήτου στην ιστορία του πολιτισμού. Οι Έλληνες όμως πραγματοποίησαν μια βασική μετατροπή στο σημιτικό αλφάβητο, μεταμορφώνοντας το ριζικά.»
    (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, Τόμ. Β, σελ. 196)
  14. Μπαμπινιώτης, Συνοπτική Ιστορία της Ελληινκής Γλώσσας, 5η Έκδ., Αθήνα 2002, σελ. 89 επ.

Δείτε επίσης