Προτεινόμενοι Σύνδεσμοι:    greece   -   greece hotels   -   ειδησεις   -   greece news   -   ταβλι στο internet   -   livescore   -   νέα
 easypedia

Easypedia.gr
Ελλάδα
Αρχαία Ελλάδα
Ελληνες
Πρωθυπουργοί
Οικονομία
Γεωγραφία
Ιστορία
Γλώσσα
Πληθυσμός
Μυθολογία
Πολιτισμός & Τέχνες
Ζωγραφική
Θέατρο
Κινηματογράφος
Λογοτεχνία
Μουσική
Αρχιτεκτονική
Γλυπτική
Αθλητισμός
Μυθολογία
Θρησκεία
Θετικές & Φυσικές Επιστήμες
Ανθρωπολογία
Αστρονομία
Βιολογία
Γεωλογία
Επιστήμη υπολογιστών
Μαθηματικά
Τεχνολογία
Φυσική
Χημεία
Ιατρική
Φιλοσοφία & Κοινωνικ. Επιστήμες
Αρχαιολογία
Γλωσσολογία
Οικονομικά
Φιλοσοφία
Ψυχολογία
Γεωγραφία
Ασία
Αφρική
Ευρώπη
Πόλεις
Χώρες
Θάλασσες
Ιστορία
Ελληνική Ιστορία
Αρχαία Ιστορία
Βυζάντιο
Ευρωπαϊκή Ιστορία
Πόλεμοι
Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Σύγχρονη Ιστορία
 

Ερρίκος Σλήμαν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ερρίκος Σλήμαν

Ένας λαμπρός πρωτοπόρος στον τομέα της αρχαιολογίας, ο γερμανός αρχαιολόγος Ερρίκος Σλήμαν (Heinrich Schliemann), 8 Ιανουαρίου, 1822 - 26 Δεκεμβρίου, 1890, έγινε γνωστός για τις ανασκαφές του στη αρχαία Τροία και τις Μυκήνες. Οι ανακαλύψεις του βοήθησαν να καθιερωθεί ένα ιστορικό υπόβαθρο για τις ιστορίες και τους μύθους που τραγούδησαν ο Όμηρος και ο Βιργίλιος. Μύθοι που γοήτευσαν τον Σλήμαν από την παιδική του ηλικία.

Πίνακας περιεχομένων

Η ζωή του

Ο Σλήμαν ήταν κυρίως αυτοδίδακτος. Επειδή η οικογένειά του ήταν φτωχή, έπρεπε να εγκαταλείψει το σχολείο στην ηλικία των 14, για να κερδίσει το ψωμί του. Συνέχισε να μελετά μόνος του παρ’ όλα αυτά, δείχνοντας μια εξαιρετική δυνατότητα να μαθαίνει γρήγορα ξένες γλώσσες. Σύντομα άρχισε να εκμεταλλεύεται την αξιοπρόσεκτη ικανότητά του στις εμπορικές συναλλαγές, που του επέτρεψαν να συσσωρεύσει από νωρίς μεγάλη περιουσία –με τη βοήθεια της κληρονομίας του αδελφού του- και να αποσυρθεί στην ηλικία των 41 ετών. Από τότε, μετά από αλλεπάλληλες αποτυχίες στην προσωπική του ζωή, αφιερώθηκε στην αρχαιολογία.

Ιθάκη - Τροία - Μυκήνες

Άρχισε την ανασκαφή της Τροίας, την πιο διάσημη της ζωής του, το 1870, μετά τις ανασκαφές του στην Ιθάκη, όπου αναζητούσε το παλάτι του Οδυσσέα. Στην Ιθάκη έφερε στην επιφάνεια αρκετές (20) τεφροδόχους, ένα θυσιαστικό εγχειρίδιο, ένα πήλινο ειδώλιο αρχαίας θεάς και άλλα μικρότερης σημασίας ευρήματα, αλλά όχι το ανάκτορο του Οδυσσέα. Έτσι, στράφηκε προς την αναζήτηση της Τροίας και έφυγε για την Τουρκία. Παρόλες τις ενδείξεις αρχαιολογικών ευρημάτων στο Μπουρνάμπασι, που θεωρείτο εκείνη την εποχή πιθανώς τόπος της Τροίας, εκείνος καθοδηγούμενος από τις ομηρικές αναφορές και το ένστικτό του στράφηκε στον λόφο του Χισαρλίκ.

Ερχόμενος σε συμφωνία με τον άγγλο ιδιοκτήτη της ανατολικής πλευράς του λόφου Φρανκ Κάλβερτ (Frank Calvert) –ο οποίος μάλιστα δεν του ζήτησε τίποτα σε αντάλλαγμα- ξεκίνησε αμέσως ανασκαφές, που του απέδωσαν τα ερείπια ενός ανάκτορου, αλλά όχι τα ευρήματα που αναζητούσε. Κατόπιν επέστρεψε στην Ελλάδα για να παντρευτεί τη Σοφία Εγκαστρωμένου και έφυγε πάλι για το Χισαρλίκ. Εκεί με αντάλλαγμα τις πέτρες που ξέθαβε η ανασκαφή οι Τούρκοι ιδιοκτήτες της δυτικής πλευράς του λόφου, του επέτρεψαν να συνεχίσει την ανασκαφή στην ιδιοκτησία τους. Η παλινωδία των ιδιοκτητών, όμως, και η απροθυμία της τουρκικής κυβέρνησης να του δώσει επίσημη άδεια, οδήγησαν την ανασκαφή σε προσωρινή αποτυχία. Μετά από αρκετές προσπάθειες και αφού υποσχέθηκε τον μισό από τον θησαυρό που θα έβρισκε, οι ανασκαφές συνεχίστηκαν και στις 30 Μαΐου 1873 έκανε τη μεγάλη του ανακάλυψη. Στο θησαυροφυλάκιο του ανάκτορου του Πριάμου, όπως το ονόμασε ο ίδιος ανακάλυψε. Ανάμεσα στα ευρήματα του χώρου που ανέσκαψαν προσωπικά ο Ερρίκος και η Σοφία -δίνοντας άδεια σε όλο το προσωπικό για να μη διαρρεύσει ευρύτερα το μυστικό- υπήρχαν μια ορειχάλκινη ασπίδα, μια χύτρα, ένα αργυρό αγγείο, ένα ορειχάλκινο αγγείο, ένα χρυσό, δύο χρυσά κύπελλα, ένα μικρό κύπελλο από ήλεκτρο, δύο χρυσά διαδήματα, 56 χρυσά σκουλαρίκια και 8.750 χρυσά δαχτυλίδια και κουμπιά. Ο θησαυρός αποκρύφτηκε και διασκορπίστηκε σε φίλους σε όλη την Ελλάδα, για να μην μπορεί να τον διεκδικήσει η τουρκική ή η ελληνική κυβέρνηση.

Ερχόμενος σε διάσταση με την τουρκική κυβέρνηση για την απόκρυψη των θησαυρών της Τροίας απευθύνθηκε στην ελληνική κυβέρνηση για να δεχθεί τους θησαυρούς που είχε οικειοποιηθεί, με αντάλλαγμα την άδεια της ανασκαφής των Μυκηνών. Η ελληνική κυβέρνηση αρνήθηκε κατ’ αρχήν τον θησαυρό του Σλήμαν, αλλά του έδωσε την άδεια της ανασκαφής με την προϋπόθεση να παρακολουθείται από τις αρμόδιες ελληνικές αρχές. Τον Αύγουστο του 1876, ξεκίνησε την ανασκαφή του κοντά στην Πύλη των Λεόντων και σύντομα έφθασε στα ταφικά συμπλέγματα και την ανασκαφή του Ταφικού Κύκλου Α. Εξαιτίας της αφθονίας των χρυσών τέχνεργων που ανακάλυψε, θεώρησε πως είχε βρει τα σώματα του Αγαμέμνονα, της Κασσάνδρας, της Κλυταιμνήστρας και του Αίγισθου.

Η κριτική

Οι νεότεροι ερευνητές και αρχαιολόγοι άσκησαν δριμεία κριτική στον Σλήμαν για τις καταστροφικές μεθόδους του, συγκρινόμενες βέβαια με αυτές που έχει υιοθετήσει η σύγχρονη αρχαιολογική μέθοδος. Ωστόσο, πιστώνεται με τη δημιουργία μιας μεθόδου που ούτε καν υπήρχε στην εποχή του, όσο και για το γεγονός ότι απέδειξε πως η ανασκαφή είναι κάτι περισσότερο από κυνήγι θησαυρού και ότι μπορεί να αποκαταστήσει τη γνώση μας για τους αρχαίους πολιτισμούς.

Βιβλιογραφία

  • Brackman, Arnold C., The Dream of Troy (1974)
  • Ceram, C. W., Gods, Graves, and Scholars, 2d rev. ed. (1967)
  • Poole, Lynn and Gray, One Passion, Two Loves: The Story of Heinrich and Sophia Schliemann (1966)
  • Schliemann, Heinrich, Memoirs of Heinrich Schliemann, ed. by Leo Deuel (1977)
  • Schuchhardt, Karl, Schliemann's Excavations, trans. by Eugenie Sellers (1891; repr.
  • King, Wellington, Heinrich Schliemann: Heros & Mythos. University of Texas, 1997.
  • Payne, Robert, The Gold of Troy: The Story of Heinrich Schliemann and the Buried Cities of Ancient Greece, Funk &Wagnalls Co. New York, 1959.