Προτεινόμενοι Σύνδεσμοι:    greece   -   greece hotels   -   ειδησεις   -   greece news   -   ταβλι στο internet   -   livescore   -   νέα
 easypedia

Easypedia.gr
Ελλάδα
Αρχαία Ελλάδα
Ελληνες
Πρωθυπουργοί
Οικονομία
Γεωγραφία
Ιστορία
Γλώσσα
Πληθυσμός
Μυθολογία
Πολιτισμός & Τέχνες
Ζωγραφική
Θέατρο
Κινηματογράφος
Λογοτεχνία
Μουσική
Αρχιτεκτονική
Γλυπτική
Αθλητισμός
Μυθολογία
Θρησκεία
Θετικές & Φυσικές Επιστήμες
Ανθρωπολογία
Αστρονομία
Βιολογία
Γεωλογία
Επιστήμη υπολογιστών
Μαθηματικά
Τεχνολογία
Φυσική
Χημεία
Ιατρική
Φιλοσοφία & Κοινωνικ. Επιστήμες
Αρχαιολογία
Γλωσσολογία
Οικονομικά
Φιλοσοφία
Ψυχολογία
Γεωγραφία
Ασία
Αφρική
Ευρώπη
Πόλεις
Χώρες
Θάλασσες
Ιστορία
Ελληνική Ιστορία
Αρχαία Ιστορία
Βυζάντιο
Ευρωπαϊκή Ιστορία
Πόλεμοι
Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Σύγχρονη Ιστορία
 

Μπόερς

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Ο πρώτος περίπλους του νοτιότερου άκρου της Αφρικής, του ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας, επιτεύχθηκε το 1487 από τον Πορτογάλο εξερευνητή, Βαρθολομαίο Ντιάζ αναζητώντας έναν γρηγορότερο, οικονομικότερο και ασφαλέστερο δρόμο για τις Ινδίες. Πολύ αργότερα, το 1647 δημιουργήθηκε ο πρώτος οικισμός από Ολλανδούς ναυαγούς για να ακολουθήσει η πρώτη μόνιμη αποικία, το 1652, στις δυτικές ακτές της νοτίου Αφρικής από την Ολλανδική Εταιρία των Ανατολικών Ινδιών, τη πρώτη πραγματική πολυεθνική της ιστορίας. Σκοπός της αποικίας ήταν η παραγωγή και ο εφοδιασμός των πλοίων της εταιρίας με φρέσκες προμήθειες.

Οι πρώτοι λοιπόν λευκοί άποικοι ήταν κυρίως Ολλανδοί Καλβινιστές αλλά και Γερμανοί για να ακολουθήσουν αργότερα Γάλλοι, Ουγενότοι αλλά και Σκώτοι, στη προσπαθειά τους να ξεφύγουν από διωγμούς στις χώρες τους. Η εταιρεία όμως ξεκίνησε και την εισαγωγή τεράστιου αριθμού σκλάβων από τη Μαδαγασκάρη και την Ινδονησία. Ο σχετικά μικρός αριθμός των μαύρων ιθαγενών της φυλής των Χόι Χόι σταδιακά υποτάχθηκε καινούριους αποίκους.

Με το πέρασμα του χρόνου πολλοί άποικοι στρέφονταν ολοένα και πιο πολύ στο εσωτερικό, ανατολικά. Αναζητώντας συνεχώς νέες εκτάσεις για καλλιέργεια, προσπαθώντας παράλληλα να διαφύγουν από κάθε μορφής έλεγχο από τις αρχές της εταιρείας στην Πόλη του Ακρωτηρίου (Cape Town) στις δυτικές ακτές της νοτίου Αφρικής. Ο τρόπος ζωής τους παρήγαγε ένα σκληροτράχηλο λαό με έντονο το αίσθημα της ανεξαρτησίας και βαθιά πεποίθηση στη φυλετική τους ανωτερότητα έναντι των ιθαγενών, που μάθαινε από νεαρή ηλικία να παλεύει με τα στοιχεία της φύσης, να ιππεύει το άλογο, να χρησιμοποιεί τα όπλα και να δουλεύει τη γη. Μόνο στοιχείο πολιτισμού που ποτέ δεν αποχωρίζονταν ήταν η Βίβλος. Μοναδικό ίσως βιβλίο για ολόκληρη τη ζωή τους, από αυτό μάθαιναν να διαβάζουν και βάση αυτού πορεύονταν σε όλη τους τη ζωή.

Το 1814 οι Βρετανοί ανέλαβαν τον έλεγχο της αποικίας από τους Ολλανδούς. Στη Πόλη του Ακρωτηρίου κατοικούσαν τότε 25,000 σκλάβοι (εισαγμένοι από τη Μαδαγασκάρη και αλλού), 20,000 Μπόερς και μόλις 15,000 ιθαγενείς. Ο ερχομός των Βρετανών, η κατάργηση της δουλείας από αυτούς το 1833, η συνεχής εισαγωγή χιλιάδων έγχρωμων μεταναστών κυρίως από την Ινδία υπό τις ευλογίες των Βρεττανών και ο αυξανόμενος κυβερνητικός έλεγχος ώθησε ακόμα περισσότερους Μπόερς να στραφούν προς το εσωτερικό της ηπείρου στα ανατολικά και βόρεια. Στη πορεία τους αυτή συνάντησαν ελάχιστη αντίσταση. Η χώρα ήταν σχεδόν ακατοίκητη με μόνο τη φυλή των Ντεμπέλε, το βασίλειο των Μπασότο (σημερινό Λεσότο) και το βασίλειο των Ζουλού στις ανατολικές ακτές να αποτελούν σοβαρή αριθμητικά παρουσία μαύρων ιθαγενών.

Όπου πήγαιναν οι Μπόερς δημιουργούσαν μικρές ανεξάρτητες δημοκρατίες. Πολλές φορές οι δημοκρατίες αυτές δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μια μικρή πόλη και τα αγροκτήματα που την περιέβαλαν. Οι συχνές διαφωνίες ανάμεσα στους Μπόερς οδηγούσε συχνά σε ακόμα μεγαλύτερη διάσπαση μεταξύ τους, σε νέες μεταναστεύσεις και στη δημιουργία νέων δημοκρατιών. Το 1838 οι Μπόερς υπό τον στρατηγό Άντριες Πρετόριους νίκησαν έναν πολλαπλάσιο από αυτούς στρατό των Ζουλού και εγκαθίδρυσαν τη πρώτη μεγάλη σε έκταση δημοκρατία, το Νατάλ. Το 1843 όμως οι Βρετανοί την κατέλαβαν οδηγώντας ξανά τους Μπόερς σε αυτοεξόριση αυξάνωντας κι άλλο την έχθρα απέναντί τους.

Παρά τη συνεχή προώθηση των Βρετανικών θέσεων οι Μπόερς κτάφεραν να εγκαθιδρύσουν δυο ανεξάρτητα κράτη. Το Ελεύθερος Κράτος του Οράγγη, το 1854, και τη Δημοκρατία της Νοτίου Αφρικής, πιο γνωστή ως Τρανσβάαλ, το 1857. Το 1869 όμως, χρυσός ανακαλύφθηκε στο Τρανσβάαλ και αυτή θα ήταν η αρχή δεινών για τους Μπόερς που σύντομα θα έπρεπε να κληθούν να αντιμετωπίσουν την ισχύ της Βρετανικής αυτοκρατορίας. Το Τρανσβάαλ καταλήφθηκε από τους Βρετανούς το 1877, όμως μόλις το 1881 με τον «πόλεμο της ανεξαρτησίας» το Τραανσβάαλ ήταν και πάλι ανεξάρτητο.

Το 1886 νέες φλέβες χρυσού ανακαλύφθηκαν κοντά στο Γιοχάνεσμπουργκ και δεκάδες χιλιάδες νέοι μετανάστες κατέκλυσαν το εδαφός του. Το 1895 υπό το λοχαγό Τζέιμσον οι Βρετανοί προσπάθησαν να δημιουργήσουν προβοκάτσια στο έδαφος του Τρανσβάαλ, επιχείρηση πού όμως κατέληξε σε φιάσκο με τη σύλληψη όλων των συμμετεχόντων. Το 1899 οι Βρεττανοί απαίτησαν δικαίωμα ψήφου για όλους τους ξένους στο έδαφος της δημοκρατίας του Τρανσβάαλ. Οι Μπόερς αρνήθηκαν να υποκύψουν στις πιέσεις με αποτέλεσμα να ξεσπάσει ο δεύτερος πόλεμος των Μπόερς. Το Ελεύθερο Κράτος του Οράγη, αν και δεν απειλείτο άμεσα από τους Βρετανούς προσέτρεξε σε βοήθεια της αδερφής δημοκρατίας του Τρανσβάαλ. Το ίδιο έπραξαν και εθελοντές Μπόερς από περιοχές της νοτίου Αφρικής που υπάγονταν ήδη στον αποικιακό έλεγχο καθώς και πολλοί εθελοντές από την Ευρώπη και τις Η.Π.Α.

Ο στρατός των Μπόερς αποτελείτο από έφιππη εθελοντική πολιτοφυλακή, με εκλεγμένους τους διοικητές από τους ίδιους τους στρατιώτες τους! Μόνο το πυροβολικό των δύο δημοκρατιών ήταν οργανωμένο κατά τα ευρωπαικά πρότυπα, εκπαιδευμένο και εξοπλισμένο από τη Γερμανία. Απεναντί τους η Βρετανία απέστειλε στρατό από όλα τα μέρη της αυτοκρατορίας, μεγαλύτερο σε μέγεθος από ολόκληρο τον πληθυσμό και των δυο δημοκρατιών (περίπου 170,000 πριν τον πόλεμο)! Παρά τις αρχικές τους επιτυχίες, την υποχώρηση των Βρεττανικών στρατευμάτων και τη πολιορκία βρεττανικών πόλεων και οι δυο δημοκρατίες είχαν καταληφθεί μέχρι τον Ιούνιο του 1900. Ακολούθησαν 2 ολόκληρα χρόνια ανταρτοπολέμου. Για να τους αντιμετωπίσουν οι Βρεττανοι κατέφυγαν στη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης για ολόκληρο τον άμαχο πληθυσμό ώστε οι αντάρτες να μη βρίσκουν υποστήριξη και να μη μπορούν να κρυφτούν.

Άμεση συνέπεια των συνθηκών διαβίωσης σε αυτά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν ο θάνατος περίπου 26,000 αμάχων. Εξίσου σημαντική συνέπεια για το μέλλον της νοτίου Αφρικής ήταν το γεγονός ότι για πρώτη φορά στα στρατόπεδα αυτά, τα παιδιά των Μπόερς διδάσκονταν την αγγλική γλωσσα.

Τον Μάιο του 1902, υπογράφτηκε συνθήκη ειρήνευσης, όμως πολλοί ήταν αυτοί που ποτέ δεν ορκίστηκαν υποταγή στο στέμμα όπως προέβλεπε η συμφωνία.

Το 1910 οι Βρετανοί δημιούργησαν την Ένωση της Νοτίας Αφρικής. Μία αυτόνομη διακυβέρνηση πάντα όμως μέσα στα πλαίσια της Αυτοκρατορίας. Επίσημες γλώσσες ήταν τα αγγλικά και τα ολλανδικά. Η τοπική ολλανδική διάλεκτος των Μπόερς, τα αφρικάανς, αναγνωρίστηκε επισήμως το 1925.

Με το ξέσπασμα του Α΄ΠΠ πολλοί πήραν και πάλι τα όπλα ενάντιον των Βρετανών στο πλευρό της Γερμανίας στο έδαφος των αποικιών και των δύο αυτοκρατοριών.

Μετά την αποτυχία να επιτύχουν την ανεξαρτησία με τα όπλα, στράφηκαν στη πολιτική. Το 1918 ιδρύθηκε η «αδερφότητα των Αφρικάνερ» με σημαντική πολιτική επιρροή. Αργότερα, το 1948, το Εθνικό Κόμμα ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας και άρχισε να προοωθεί πολιτικές προστασίας του πληθυσμού των Αφρικάνερ αλλά και των υπολοίπων λευκών. Το 1961 μετά από δημοψήφισμα, η Νότια Αφρική κήρυξε την ανεξαρτησία της.