Ναβουχοδονόσορ Β'

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Ο Ναβουχοδονόσορ B’, ο επονομαζόμενος και Μέγας (7ος αι. π.Χ.), ήταν Βαβυλώνιος βασιλιάς (605-562), γιος και διάδοχος του Ναβοπολάσαρ (625-605 π.Χ.), ιδρυτής της νεοβαβυλωνιακής αυτοκρατορίας. Συνεχίζοντας την πολιτική του πατέρα του, με ικανότητες στη διεθνή διπλωματία, διατήρησε φιλικές σχέσεις με τους Μήδους στην Ανατολή και επεκτείνοντας το κράτος του προς τη Δύση και συγκεκριμένα στη Συρία και στην Παλαιστίνη.

Αφού απώθησε τους Αιγυπτίους από την Παλαιστίνη, υπέταξε τη Φοινίκη, τη Συρία και το βασίλειο του Ιούδα, πολιόρκησε δυο φορές την Ιερουσαλήμ, το 597 και το 586 π.Χ. και τη δεύτερη φορά την κατέστρεψε, καίγοντας τον ναό του Σολομώντα και εξορίζοντας στη Βαβυλωνία μεγάλο μέρος του πληθυσμού.

Τα χρόνια της βασιλείας του αποτελούν ίσως τη λαμπρότερη περίοδο σε όλη την ιστορία της βαβυλωνιακής αυτοκρατορίας. Κύρια δραστηριότητα του Ναβουχοδονόσορα εκτός από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, ήταν η ανοικοδόμηση της Βαβυλώνας και η ολοκλήρωση και επέκταση των οχυρωματικών έργων που είχε αρχίσει ο πατέρας του.

Γεγονότα της βασιλείας του εξιστορούν τα πρώτα κεφάλαια του Δανιήλ (βλ. και Δ' Βασιλ., κεφ. 24).