Προτεινόμενοι Σύνδεσμοι:    greece   -   greece hotels   -   ειδησεις   -   greece news   -   ταβλι στο internet   -   livescore   -   νέα
 easypedia

Easypedia.gr
Ελλάδα
Αρχαία Ελλάδα
Ελληνες
Πρωθυπουργοί
Οικονομία
Γεωγραφία
Ιστορία
Γλώσσα
Πληθυσμός
Μυθολογία
Πολιτισμός & Τέχνες
Ζωγραφική
Θέατρο
Κινηματογράφος
Λογοτεχνία
Μουσική
Αρχιτεκτονική
Γλυπτική
Αθλητισμός
Μυθολογία
Θρησκεία
Θετικές & Φυσικές Επιστήμες
Ανθρωπολογία
Αστρονομία
Βιολογία
Γεωλογία
Επιστήμη υπολογιστών
Μαθηματικά
Τεχνολογία
Φυσική
Χημεία
Ιατρική
Φιλοσοφία & Κοινωνικ. Επιστήμες
Αρχαιολογία
Γλωσσολογία
Οικονομικά
Φιλοσοφία
Ψυχολογία
Γεωγραφία
Ασία
Αφρική
Ευρώπη
Πόλεις
Χώρες
Θάλασσες
Ιστορία
Ελληνική Ιστορία
Αρχαία Ιστορία
Βυζάντιο
Ευρωπαϊκή Ιστορία
Πόλεμοι
Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Σύγχρονη Ιστορία
 

Σύμφωνο του Όσιμο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Το Σύμφωνο του Όσιμο υπεγράφη στις 10 Νοεμβρίου 1975 από τη Γιουγκοσλαβία και την Ιταλία στο Όσιμο, χωρίζοντας οριστικά την Ελεύθερη περιοχή της Τεργέστης. Το Σύμφωνο υπεγράφη στα γαλλικά και τέθηκε σε εγαρμογή στις 11 Οκτωβρίου 1977.

Χάρτης του διαχωρισμού της Ελεύθερης περιοχής της Τεργέστης (1947-1954) μεταξύ της Ιταλίας και της Γιουγκοσλαβίας, όπως συμφωνήθηκε με το Σύμφνο του Όσιμο (1975).
Χάρτης του διαχωρισμού της Ελεύθερης περιοχής της Τεργέστης (1947-1954) μεταξύ της Ιταλίας και της Γιουγκοσλαβίας, όπως συμφωνήθηκε με το Σύμφνο του Όσιμο (1975).

Στηρίχθηκε στο Μνημόνιο Φιλίας που είχε υπογραφεί στο Λονδίνο το 1954, το οποίο έδινε προσωρινή πολιτική διοίκηση της Ζώνης Α στην Ιταλία και της Ζώνης Β στη Γιουγκοσλαβία. Το Σύμφωνο του Όσιμο καθόρισε μερικώς μόνο το ζήτημα. Η Ζώνη Α, συμπεριλαμβανομένης και της πόλης της Τεργέστης έγινε η ιταλική επαρχία της Τεργέστης αλλά στη Γιουγκοσλαβία παραχωρήθηκε έλευθερη πρόσβαση στο λιμάνι της πόλης.

Το ιταλικό Υπουργείο Εξωτερικών δεν ενεπλάκη πότε στις διαπραγματεύσεις, τις οποίες διεύθυνε σχεδόν αποκλειστικά ο τότε γενικός διευθυντής του Υπουργείου Βιομηχανίας και Εμπορίου Εουτζένιο Καρμπόνε (Eugenio Carbone), ο οποίος και υπέγραψε το Σύμφωνο για λογαριασμό της Ιταλίας. Για τη Γιουγκοσλαβία υπέγραψε ο τότε Υπουργός των Εξωτερικών Μίλος Μίνιτς (Miloš Minić).

Κριτική στην Ιταλία

Η ιταλική κυβέρνηση επικρίθηκε σκληρά για την υπογραφή του Συμφώνου και ιδιαίτερα για το μυστικό τρόπο που οι διεξήχθησαν οι διαπραγματεύσεις, παρακάμπτοντας τη διπλωματική οδό. Οι Ιταλοί εθνικιστές απέρριψαν την ιδέα της παραχώρησης της Ίστρια, στην οποία ζούσε κατά μεγάλο ποσοστό ιταλικός πληθυσμός και ανήκε στην Ιταλία για 25 χρόνια στη διάρκεια του Μεσοπολέμου και κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Πολλοί μάλιστα ζήτησαν την εκτέλεση του τότε Πρωθυπουργού και του Υπουργού των Εξωτερικών για εσχάτη προδοσία, λόγω και του Άρθρου 241 του ιταλικού Ποινικού Κώδικα που όριζε τη θανατική ποινή για όποιον αποδεικνυόταν ένοχος για βοήθεια και υποκίνηση εξωτερικής δύναμης για άσκηση κυριαρχίας στο εθνικό έδαφος. Επιπλέον, το Σύμφωνο δεν εγγυόταν την προστασία της ιταλικής μειονότητας στη γιουγκοσλαβική ζώνη, καθώς επίσης και της σλοβενικής μειονότητας στο ιταλικό έδαφος. Το ζήτημα της προστασίας των μειονοτήτων διευθετήθηκε αργότερα με τη σύναψη χωριστών πρωτοκόλλων.

Ανεξαρτησία της Σλοβενίας και της Κροατίας

Η Σλοβενία διακήρυξε την ανεξαρτησία της το 1991 και αναγνωρίστηκε διεθνώς το 1992. Αν και η εφαρμοσιμότητα του Σύμφωνου ήταν υπό συζήτηση, η Σλοβενία δήλωσε ότι θα αναγνώριζε τη συμφωνία. Η λύση αυτού του ζητήματος ήταν, εξάλλου, και προϋπόθεση για την είσοδο της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αντίστοιχη δήλωση δεν έχει γίνει από την Κροατία. Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν κρίνεται σημαντικό από την Ιταλία, εφ'όσον δεν αμφισβητήθηκε από την Κροατία και άρα θεωρείται ότι αποδέχεται το Σύμφωνο.

Το περιεχόμενο του άρθρου βασίζεται στο αντίστοιχο άρθρο της Αγγλόγλωσσης Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL. (ιστορικό/συντάκτες).